Η Ομόνοια που θέλουμε (;)

0

Χθες εορτάστηκε η 26η επέτειος από την ίδρυση της «ΔΕΕΕΜ-ΟΜΟΝΟΙΑ». Κόσμος μαζεύτηκε, έγιναν ομιλίες, χειροκροτήθηκαν πολλοί και χειροκρότησαν ακόμα περισσότεροι αλλά μετά το πέρας της εκδήλωσης, τι πραγματικά έμεινε στον καθένα; Ποια ήταν η πραγματική ουσία και σε τι σκέψεις έβαλαν τον κόσμο οι ομιλίες που ακούστηκαν; Μη με παρεξηγείτε, δεν είμαι ενάντια των εκδηλώσεων, απλά θέλω σε τέτοιες κρίσιμες εποχές που διανύουμε, το κάθε τι να είναι στοχευμένο και ουσιώδες. Σε αυτές τις κρίσιμες εποχές, όλοι συμφωνούμε ότι χρειαζόμαστε ενότητα και ομόνοια, ακόμα και η ίδια η «Ομόνοια» (αλήθεια πόσο οξύμωρο η ίδια η «Ομόνοια» να μην έχει ομόνοια;!). Όλοι μιλάνε για αυτήν την πολυπόθητη ομόνοια αλλά κανείς δεν κάνει κάτι χειροπιαστό, κάτι ουσιώδες! Οι περισσότεροι μιλάνε για ομόνοια και ενότητα, οι ακόμα περισσότεροι συμφωνούν με τα λεγόμενα και αυτό ήταν, τέρμα! Δεν γίνεται έτσι όμως! «Συν Αθηνά και χείρα κίνει» έλεγαν οι αρχαίοι και η ιστορία απέδειξε ότι είχαν δίκιο.

Με βάση τα παραπάνω λοιπόν, θα προσπαθήσω να βάλω σε τάξη κάποια βήματα που πιστεύω θα βοηθήσουν την «Ομόνοια» να έρθει πιο κοντά στον κόσμο αλλά και τον κόσμο να ξαναεμπιστευτεί την «Ομόνοια».

1. Η «Ομόνοια», ως οργάνωση και ως θεσμός, είναι βαθιά ριζωμένη στις καρδιές όλων μας και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει όσο απογοητευμένοι και αν είμαστε. Βάσει αυτού λοιπόν, η καλύτερη νέα αρχή θα είναι η «Ομόνοια» να συσπειρώσει ξανά τον κόσμο γύρω της. Πώς θα γίνει αυτό; Με εκλογές από τη βάση και απόλυτη διαφάνεια σε κάθε βήμα. Πρέπει ο κόσμος σε κάθε χωριό, σε κάθε πόλη, να ενημερωθεί σωστά και να στηθούν κάλπες παντού. Ο πρόεδρος και το γενικό συμβούλιο θα εκλέγονται απευθείας από τη βάση. Η απόλυτη διαφάνεια σε κάθε βήμα είναι αυτονόητο.

2. Η «Ομόνοια» είναι το σπίτι όλων και πρέπει όλοι, μακριά από κομματικά ιδεολογήματα ή και συμφέροντα, να είμαστε στρατιώτες της. Κανείς δεν είναι καλύτερος πατριώτης από άλλους. Τα άτομα που πραγματικά δεν ενδιαφέρονται θα φανούν και ο ίδιος ο κόσμος της «Ομόνοιας» θα τους κάνει στην άκρη. Για αυτό στην «Ομόνοια» θα πρέπει να επιστρέψουν όλοι, ακόμα και οι βουλευτές από αλβανικά κόμματα. Ο οποιοσδήποτε θα κριθεί για τα πεπραγμένα του!

3. Η «Ομόνοια» χρειάζεται εκσυγχρονισμό του καταστατικού. Λέγοντας εκσυγχρονισμό δεν εννοώ την απομάκρυνση από την ιδρυτική διακήρυξη ή από το όραμα της οργάνωσης αλλά εννοώ έναν νομικό εκσυγχρονισμό του καταστατικού που θα κινείται σε σύγχρονα πλαίσια και θα λαμβάνει υπόψιν τις τρέχουσες εξελίξεις αλλά και θα προνοεί για τις μελλοντικές. Ένα σύγχρονο καταστατικό, ευρωπαϊκό, με βαρύτητα και κύρος που θα αναγνωρίζεται διεθνώς και θα μπορεί να σταθεί όρθιο και περήφανο απέναντι στον οποιονδήποτε. Προφανώς, η πίστη της οργάνωσης στο καταστατικό, είναι αυτονόητη.

4. Η «Ομόνοια» θα πρέπει να είναι ο μόνος εκφραστής του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, οπουδήποτε αυτός βρίσκεται. Το καταστατικό θα προβλέπει δημιουργία παραρτημάτων σε διάφορες περιοχές τα οποία θα συνεργάζονται και θα είναι υπό την επίβλεψη της «μητέρας-Ομόνοιας». Οι εκπρόσωποι των παραρτημάτων θα εκλέγονται επίσης από τη βάση με διαφάνεια και έντιμες εκλογές. Σημαντικό είναι να σταματήσει η τρέλα με τους Βορειοηπειρωτικούς φορείς που ξεφυτρώνουν καθημερινά σαν τα μανιτάρια. Ιδανικά θα προτιμούσα να διαλυθούν όλοι οι φορείς και σύλλογοι και να ενταχθούν στα κατά τόπους παραρτήματα.

5. Η «Ομόνοια» χρειάζεται νεολαία. Πρέπει επειγόντως να ιδρυθεί η νεολαία της οργάνωσης με τα ίδια όργανα και διαδικασίες που προβλέπονται και για τη «μεγάλη-Ομόνοια». Η νεολαία θα είναι μέλος της «Ομόνοιας» αλλά θα έχει το αυτόνομο ώστε να έχει της δική της ελευθερία κινήσεων, πάντα σε συνεννόηση όμως με τη «μεγάλη-Ομόνοια». Η νεολαία θα πρέπει να συσπειρώσει τους νέους και να τους βάλει στη διαδικασία να παίρνουν μέρος και να είναι ενεργοί στα κοινά του τόπου μας.

6. Η «Ομόνοια» πρέπει να βάλει σε τάξη τα ελληνικά κόμματα, ΚΕΑΔ και MEGA-ΕΕΕΜ. Έχοντας ολοκληρώσει τα παραπάνω βήματα, πιστεύω ότι η οργάνωση θα έχει συσπειρώσει τον κόσμο γύρω της και η δυναμική αυτού του κόσμου θα είναι εμφανής. Το λέω αυτό γιατί η «Ομόνοια» θα πρέπει να ενώσει τα δύο κόμματα και αυτό θα γίνει μόνο αν τα κόμματα αυτά φοβηθούν για το μέλλον τους. Ο κόσμος, συσπειρωμένος γύρω από την «Ομόνοια» ως οργάνωση, θα πρέπει να δείξει και να αποφασίσει ότι ήρθε η ώρα τα κόμματα να συγχωνευτούν. Αν οι επικεφαλείς των κομμάτων διαφωνήσουν, ο κόσμος θα πρέπει να τους κάνει στην άκρη και να εκλέξει άλλους που θα επιτελέσουν το έργο της συγχώνευσης.

7. Τα κόμματα, ή πιο σωστά, το κόμμα, θα είναι υπό την εποπτεία της «Ομόνοιας». Οι υποψήφιοι του κόμματος για κάθε δημόσια θέση θα πρέπει πρώτα να εκλέγονται και να κρίνονται από τη βάση της οργάνωσης. Με αυτόν τον τρόπο, θα υπάρχει μόνο ένας υποψήφιος ο οποίος ήδη θα έχει κριθεί και θα έχει αποδειχθεί ότι χαίρει της εμπιστοσύνης του κόσμου, άρα η εκλογή του σε κάθε δημόσιο πόστο θα είναι σίγουρη και αδιαμφισβήτητη. Με τον τρόπο αυτό επίσης, και η οργάνωση και το κόμμα, θα είναι οι μόνοι νικητές στις περιοχές μας και τα αλβανικά κόμματα θα καταλάβουν ότι δεν έχουν ελπίδα εκλογής.

8. Σημαντικότατη συνέπεια της συγχώνευσης των κομμάτων υπό την «Ομόνοια» είναι η δυναμική που θα έχει και το νέο κόμμα και η οργάνωση. Αν όλοι ενωθούμε, το νέο κόμμα θα έχει σύσσωμη τη στήριξή μας και θα παίξει καταλυτικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις, κυρίως στην Αλβανία αλλά και στην Ελλάδα. Το νέο κόμμα θα είναι υπολογίσιμη δύναμη και θα έχει τη δυνατότητα ακόμα και να διαλύσει κυβερνήσεις.

Τα παραπάνω είναι, σε γενικές γραμμές, το όραμά μου για μια αναγεννημένη «Ομόνοια». Υπάρχουν και άλλες λεπτομέρειες που δεν συμπεριέλαβα για να μην κάνω το κείμενο ακόμα μεγαλύτερο. Ελπίζω οι σκέψεις αυτές να φανούν χρήσιμες. Όλα τα παραπάνω θέλουν δουλειά και κόπο και χρόνο αλλά το αποτέλεσμα θα μας δικαιώσει. Κλείνοντας θέλω να επαναλάβω αυτό που είπα και στον πρόλογο, «συν Αθηνά και χείρα κίνει!».

Βασίλης Γεροντάτης