Επιστολή του οπλαρχηγού Θύμιου Λιώλη

0

— Μάϊος 1956
— Πρός τον Πρόεδρο της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Αμερικής Κων. Δήμα.
Πρό τον ‘Υπατον Πρόεδρον της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Αμερικής
Αξιότιμον κύριον Κων/ντίνον Δήμαν
Εις Αθήνας

Παιδί μου
Σε σένα τον θαυμάσιον και άξιον αγωνιστήν της βορειοηπειρωτικής ιδέας.Σε σένα την πιο μεγάλη ελπίδα της δύσμοιρης Βορειοηπειρωτικής μας πατρίδος,απευθύνεται ένας παλαίμαχος αγράμματος και αντρόπιαστος αγωνιστής ,σαν πατέρας για να σου πω πρώτα – πρώτα καλώς ορίσατε , ως ευλαβής προσκυνητής στην ελεύθερη Ελληνική πατρίδα,αλλά παράλληλα να σου ‘μολογήσω και τα βάσανα της μαύρης μου ξενιτιάς και των γηρατειών μου το κατάντημα.
Δεν πρόκειται να σας συστηθώ ούτε να σας αραδιάσω τους αγώνας μου που έκανα – καθήκον μου άλλωστε ελάχιστον προς τη αγαπημένη μας πατρίδα – γιατί λίγο πολύ ο Θεός και η τύχη έφεραν την φτώχεια φήμη του ονόματός μου στ’ αυτιά σας.Είμαι ο οπλαρχηγός του Βούρκου Θύμιο Λιώλης,που από τα νιάτα μου μέχρι τα βαθιά γεράματα κράτησα με τιμή το καριοφύλι της Λευτεριάς όσο μπορούσα άξια στον τόπο μας και έχω αθάνατα και αδιάψευστα παράσημα τις άμετρες λαβωματιές στο βασανισμένο μου κορμί.
‘Οταν ήμουν νέος αλώνιζα τις ράχες και τα κορφοβούνια της πατρίδος ωσάν λεύτερος σταυραετός .Τώρα όμως και μάλιστα ύστερα από τον βάρβαρο ξυλοδαρμό που υπέστην στις φυλακές Αβέρωφ υπό των άτιμων Ιταλών , ότε το 1941 συλληφθείς εις Αθήνας και μετέπειτα μεταφερθείς εις Τίρανα, τσακίστηκα και σωροβολιάστηκα κυριολεκτικώς σωματικά και ψυχικά.Μη νομίσεις πως το ρίχνω κάτω,όχι θα κρατηθώ υπερήφανος για να μη γίνω περίγελος των εχθρών της πατρίδος μας.Σε σένα όμως που είσαι ένας αγνός αγωνιστής πρέπει να σου πω την αλήθεια.
Η φτωχιά πατρίδα Ελλάς μου εχορήγησε μια φτωχιά σύνταξη οπλαρχηγού τριακοσίων πενήντα δραχμών μηνιαίως αρκετή μόνον για να χορταίνει «ντουάνι»(καπνό)το τσιμπούκι μου.Επειδή στα νιάτα μου και στα γερατειά μου ή αγωνιζόμουν στα βουνά ή βρισκόμουν στα μπουντρούμια των φυλακών , δεν καζάντισα για τα γηρατειά μου. Αυτό δεν το λογαριάζω αν και με σφίγγει η ανάγκη της στερήσεως, γιατί αφού δεν πέθανα από τόσα βόλια των αρβανιταραίων δεν θα πεθάνω από ψωμί στην Αθήνα.Αν όμως συμβεί το τελευταίο,τότε ασφαλώς προσωπικώς δεν θα πεθάνω ντροπιασμένος , γιατί σε άλλους θα ανήκει το προνόμιο της ντροπής.

548847_156941931127137_182513873_nΤελευταίως ήρχησαν μιαν δυσφημηστικήν εκστρατείαν εναντίον μου – προφανώς όργανα της αλβανικής προπαγάνδας – και κάνουν μια άτιμον κριτικήν της πολύχρονης αγωνιστικής μου δράσεως.Εις αυτούς απάντησεν η τιμητική δι’ εμέ τελευταία αποκήρυξις των Τιράνων.Αν θέλουν πιο ντρίτα απάντηση τους προσκαλώ παρ’ όλον τον όγκον χωρίς να λογαριάζω τα 78 μου χρόνια να έρθουν να αναμετρηθούμε εκεί που αναμετρούνται τα παληκάρια.Εκεί θα μάθουν οι συκοφάντες μου τα γιατάκια μου,εκεί θα τους δείξω τις βρύσες πούπινα νερό , εκεί θα βρίσκονται ακόμη άθαυτοι οι συντρόφοι μου και ίσως κάτω από τα απάτητα χιόνια να βρούμε αίμα από τις άμετρες λαβωματιές μου.
Δέν μπορώ να βρώ αρχή και τέλος γιατί πενήντα χρόνια ιστορία δεν μπορώ να την συμπεριλάβω σε μιά αναφορά μου.’Ενα θέλω κυρίως να σου πώ ,θέλω να σε ιδώ γιατί νομίζω πως τώρα ήρθατε από την πατρίδα και κάτι θα μου πείτε.Επειδή άκουσα και πίστεψα ότι έχεις αισθήματα γνησίου και τιμίου Χειμαρριώτου,θέλω να σε ιδώ.Μή διστάξης να δεχθής έναν αγνόν αγωνιστήν,επειδή έχει το θλιβερόν προνόμιον να είναι πάμπτωχος.
Εκεί που θα πάς να προσκυνήσης – όπως έμαθα – τα ‘Αγια χώματα της πατρίδος μας ,στείλε τα χαιρετίσματα στους ζωντανούς και τους πεθαμένους από τον Θύμιο Λιώλη.
Σε χαιρετώ
Με πατριωτική αγάπη
Θύμιο Λιώλης
οπλαρχηγός Βούρκου Β.Ηπείρου
Α’
— Η επιστολή αυτή του Καπετάνιου του Βούρκου και όλης της Ηπείρου δημοσιεύτηκε στις 21/2ου/2013 στον «ΠΡΩΙΝΟ ΛΟΓΟ»Ιωαννίνων από τον τ.βουλευτή,φιλόλογο και υποστηρηκτή των δικαίων των βορειοηπειρωτών Μιχάλη Χρ.Παντούλα ο οποίος την είχε παραλάβει από τον εγγονό του Καπετάνιου Χρήστο Λιώλη.

— Τίτλος του άρθρου είναι:
<< Η πατρίδα να μείνει αντρόπιαστη στην ψυχή του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού>>
(ανοιχτή επιστολή στην πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της χώρας)

— Προηγείτε σχόλιο με αφορμή την κατάργηση του βοηθήματος από τον Ο.Γ.Α.προς τους βορειοηπειρώτες .Την ημέρα αυτή γιόρτασαν τα Ιωάννινα τα 100 χρόνια απελευθέρωσης από τους Τούρκους παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και Πολιτικών εκπροσώπων.

Β’
— Τον μήνα Μάϊο του 1956 ήρθαν από την Αμερική περί τους 700 Ηπειρώτες με τον πρόεδρο της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Κων.Δήμα για να συμμετάσχουν στο Πανηπειρωτικό συνέδριο στην Αθήνα.Με την ευκαιρεία αυτή επισκεύτηκαν την Ηπειρο και τα σύνορα «για να αγναντέψουν την πατρίδα «γι αυτό και η αναφορά των χαιρετισμών στο τέλος της επιστολής αλλά και η αφορμή του «καπετάνιου»να απευθυνθεί στους συμπατριώτες του.

Γ’
— Στίς φωτογραφίες εικονίζονται ο Οπλαρχηγός Θύμιος Λιώλης και απόσπασμα της επιστολής με την υπογραφή και την σφραγίδα του.
==========================================
Δ’
ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αλ.Χ.Μαμμόπουλου :

» Ο ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ »

–» ………’Εζησε από τότε ως τα βαθιά του γεράματα απλός,τιμημένος από τους συγχρόνους του και λησμονημένος από την νέα γενιά.Μερικοί έβρισκαν και ψεγάδια στον βίο του. Λησμονούν ότι ήταν αγράμματος,λησμονούν ότι αυτό το αγνό λαϊκό φύραμα δεν έπεσε σε χέρια πολιτικά να ζυμωθή,ή αν έπεσε , ήταν αυτά ακατάλληλα να τον πλάσουν και είναι υπεύθυνα αυτά για ότι καλύτερο δεν έγινε.Η περίπτωση του καπετάν Θύμιου έχει την τραγική ομοιότητα του Βαρνακιώτη και του Καραϊσκάκη στις σχέσεις τους με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.Η ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας είναι πολύ μεγάλη για να εξιλεωθεί μπροστά στην αγνή αφέλεια των λαϊκών αγωνιστών. »